Mijn winkelwagen

Is leeg, voelt zich eenzaam :(

Veilig betalen met iDeal

Catalogus

Download hier onze volledige catalogus ( pdf 12.38 MB)

Silvester Strips catalogus

   Registreer | Wachtwoord?
cover stripalbum cover-De-oorlog-van-Alan-3.jpg

Reeks De oorlog van Alan

Auteur(s) Emmanuel Guibert (tekeningen)

Genre Oorlog

ISBN 9789058855992 (hardcover)

Prijs € 19,95 (hardcover)

Prijs: € 19,95 (Hardcover)

De oorlog van Alan3 De oorlog van Alan

De Tweede Wereldoorlog is voorbij. Soldaat Alan Ingram Cope is gestationeerd in Regensburg, Duitsland. Ondanks de nasleep van de oorlog heeft Alan sympathie voor de Duitsers, met name twee jonge muzikanten die in de legerkantine voor de Amerikaanse soldaten optreden. Tijd voor vriendschap is er niet, want al snel wordt hij overgeplaatst naar een bataljon in de Alpen. Pas wanneer hij terugkeert naar Amerika ontdekt Alan hoeveel zijn verblijf in Europa hem werkelijk heeft veranderd.

De drie delen van De oorlog van Alan vormen een afgerond verhaal en zijn ook verkrijgbaar in een luxe verzamelcassette.

Pagina's

Reageer via FaceBook

3 De oorlog van Alan recensies

Zoals geschreven door bezoekers van deze website en gevonden op andere plekken op het web:

Externe recensie, bron: STRIPTIP.nl (link)
We zitten een beetje in de sfeer van WO2 momenteel. Een tijd geleden kwam Silvester met De Oorlog van Alan trilogie. Oorspronkelijk los gepubliceerd, maar nu ook als bundel verkrijgbaar. In drie boeken worden de waargebeurde belevenissen van Alan Ingram Cope verteld. Een jonge Amerikaan die de oceaan overstak om mee te vechten in de Tweede Wereldoorlog.

In het eerste deel wordt de voorgeschiedenis verhaald. Daarin maakt een jonge Alan zich op om naar Europa te trekken en deel te nemen aan de strijd tegen nazi-Duitsland. Het is vooral een verhaal van het stichten van vriendschappen die even snel weer overwaaien als ze begonnen. Hetzij omdat sommige personen de actieve oorlog aan den lijve hebben moeten ervaren, hetzij doordat Alan ze uit het oog is verloren.

Wachten
Op zijn twintigste verjaardag komt Alan aan in Frankrijk. Daar begint deel twee mee. Maar wie denkt dat dan ook de oorlog begint komt bedrogen uit. Alans verblijf in Europa wordt gekenmerkt op wachten, wachten en nog eens wachten. Tekenen van de strijd zijn overal, maar de gevechten zelf blijven zich buiten zijn gezichtsveld afspelen. Er wordt voortdurend een spanning gesuggereerd die maar niet tot uiting komt. In feite knap dat de lezer in dezen mee kan voelen met de hoofdpersoon. Via Frankrijk en Duitsland komen Alan en zijn collega’s in Tsjechoslowakije. Vechten doen ze niet en de belangrijke onderscheiding die elke gewonde soldaat mocht ontvangen, krijgt Alan voor het feit dat hij van de eerste etage naar beneden is gevallen omdat iemand een ladder had weggehaald. Het zijn dit soort absurditeiten die het verhaal vermakelijk maken. Wie dit tweede album leest moet het een wonder vinden dat de Amerikanen als winnaars uit de strijd zijn gekomen.

Zwerver
Door deze uitkomst is in het derde deel van de serie de onderhuidse spanning geheel verdwenen. Alan zwerft door het zuiden van bevrijd Duitsland en keert terug naar de VS. Eigenlijk begint het op dat moment interessant te worden hoe een jongeman zijn ervaringen in de oorlog een plek weet te geven in het dagelijks leven. Duidelijk is dat Alan daar moeite mee heeft gehad. Het verleden drong zich telkens weer aan hem op, waardoor hij nooit echt vrij is gekomen van zijn ervaringen.

Balans
De tekeningen zijn sober. Of beter: ingetogen, maar van een heerlijke schoonheid. Een typische mix van heel cartoonesk met schitterende olieverfplaten en fotografische elementen. Met name in het eerste boek is er een prettige balans tussen de onderhuidse spanning en de basic tekenstijl. Deze balans verdwijnt naarmate het verhaal stagneert. Het is te begrijpen dat Guibert in zijn drie delen voor dezelfde stijl heeft gekozen maar daarmee boet hij op sommige momenten in aan diepgang en balans tussen vormgeving en inhoud. Waarbij de laatste het laat afweten.

Het verhaal is opgetekend uit de mond van Alan. Inconsequenties kunnen daarmee geweten worden aan de herinnering van de verteller. Maar de namen van vrienden die hij ontmoet kunnen het beste wel consequent worden weergegeven. Dat gebeurt bijna altijd. Alleen niet bij Antonio d'Antona. Zo heet hij tenminste op blz. 83 van het eerste deel. In deel twee is zijn voornaam veranderd in Dominique. Dat maakt het onnodig verwarrend.

Tegenhanger
Al met al is dit een serie boeken die als tegenhanger kan dienen voor de jongensachtige verhalen over de oorlog, die doorspekt zijn met actie, geweld en onrecht. Dit relaas werkt ontnuchterend. Je moet veel geduld hebben, maar in deze samenhang vervult De Oorlog van Alan zijn rol met verve.

* * * * (4 van 5 sterren)

Externe recensie, bron: www.ouderparticipatie.be (link)
Emmanuel Guibert striptekenaar leert in 1994 Alan Cope, een bejaarde oorlogsveteraan kennen. De twee sluiten een wel bijzondere vriendschap. Tijdens de gesprekken vertelt Alan zijn verhaal, zijn oorlogsverhaal als jonge soldaat die naar Europa wordt gestuurd in 1943. Emmanuel Guibert tekent op wat hij hoort en dit is meteen de start van een prachtig drieluik, een oorlogsverhaal zonder de overbodige heroïek maar gewoon het eerlijk verhaal van de 'kleine soldaat'. Dit is geen stripverhaal vol vurende tanks, aanstormende bataljons of machtige heldendaden maar dit maakt het verhaal net zo sterk en beklijvend. Het is een stripverhaal dat de naam 'Literair' met veel verve mag dragen. Kijk doorheen de eenvoudige lijnen, de zogenaamde slordige tekenstijl en het ontbreken van tekstballonnen maar dompel je onder in een realiteit, mooi geïllustreerd met oud beeldmateriaal.

Deel 1 vertelt de oproep en opleiding van soldaat Alan in de kazerne in de Verenigde Staten. Meteen krijg je een zicht op wat de soldaten echt bezig hield waar ze niet van wakker lagen… Je krijgt nog de invasie van Normandië mee.

Deel 2 loodst je verder tijdens de tocht doorheen Frankrijk en Duitsland. Je houdt het niet voor mogelijk wat daar gebeurt. Van verkeerd verzonden oorlogsmateriaal, verveling, jeugdige arrogantie tot het 'achteloos' doorgeven van Duitse krijgsgevangenen aan de Russen. Zonder opsmuk, gewoon kippevel als je ziet wat mensenlevens slechts betekenen in oorlogstijd.

Deel 3 Is het sluitstuk en meteen eigenlijk ook de sleutel van het hele drieluik. Dit deel dat vertelt over de bezetting en hoe zowel overwinnaar als verliezer hun plan trekken. Dit deel opent als het ware je ogen over de eerdere delen en ook op het leven van Alan Cope.

Een oorlogsverhaal dat de realiteit weergeeft van een totaal wereldvreemde Amerikaanse soldaat die meedrijft op de niet te begrijpen oorlogskrachten van een wereldoorlog.

Externe recensie, bron: STRIPINFO.be (link)
Meestal als we een oorlog in stripformaat gepresenteerd krijgen, zien we explosies, vernietiging en dood met een vleugje heldhaftigheid en onwrikbare vriendschap. In deze reeks worden we gewezen op het alledaagse leven dat soldaten hadden, buiten de gevechten om. We krijgen doorheen de drie boeken een hoop herinneringen te horen over die andere, redelijk onbekende kant van de oorlog. In dit derde deel worden, eindelijk, alle anekdotes aan elkaar gekoppeld.

Dit boek bewandelt dan ook een meer filosofisch pad. We zien het leven van Alan na de oorlog voorbijvliegen, scène na scène. Op die manier wordt het langzaam aan duidelijk waarom juist die anekdotes verteld werden in de drie boeken en hoe ze Alan gemaakt hebben tot wie hij nu is. Na het lezen van dit derde deel snap je dat je eigenlijk nog eens door alle herinneringen moet gaan om zijn boodschap aan het einde volledig te begrijpen. Het laatste stukje geeft immers de, in Alan zijn ogen, belangrijkste levensles mee aan ons allen (en die Alan pas op het einde heeft geleerd): leid je eigen leven!

Ik was doorheen de drie boeken eigenlijk nooit echt voldaan door het verhaal, tot ik aan dit finale hoofdstuk kwam. Alles werd duidelijk en er zat uiteindelijk veel meer in deze reeks dan gewoon een opsomming van, weliswaar interessante, anekdotes. Het is dit slot dat voor mij de reeks maakt. Nu pas kan ik met overtuiging zeggen dat ik het de moeite vind om te lezen. Het is een lange weg geweest, maar af en toe loont dat en word je rijkelijk beloond voor je doorzettingsvermogen.

Op vlak van de tekenstijl ben ik geen fan van Emmanuel Guibert. Wanneer hij 'gewoon' tekent, ben ik volledig mee. Maar af en toe lijkt het alsof hij zijn tekeningen mengt met foto's en dat resultaat is voor mij telkens een afknapper. Het voelt redelijk onecht en niet passend aan. Gelukkig doet hij dit niet te dikwijls doorheen het boek of ik had het verhaal waarschijnlijk nooit uitgelezen. (En dat zou, nu ik het volledige verhaal ken, jammer geweest zijn!)

In het kort: het einde maakt de reeks.
* * * * (4 van 5 sterren)

witam

Externe recensie, bron: MOORSMAGAZINE.com (link)
Alan Cope ging op zijn achttiende als soldaat naar Europa en maakte zo de Tweede Wereldoorlog mee. Hij vertelde zijn levensverhaal toen hij bijna zeventig was aan de Franse tekenaar Emmanuel Guibert die er drie ingetogen graphic novels van maakte.

Het bijzondere aan die boeken, waarvan we deel 1 en deel 2 hier al eerder bespraken, is dat Guibert de verhalen net zo ingetogen tekent als Cope ze aan hem verteld heeft, zonder heldenverhalen, zonder veel bombarie, zodat je zelfs, zoals een andere recensent deed, zou kunnen gaan denken dat Alan een beetje een slapjanus was. Dat is een enorme misvatting.

Wat we in de drie boeken over de oorlog van Alan zien en lezen is de oorlog, gezien door de ogen van een jonge, intelligente man met gevoel voor details. Tussen neus en lippen door worden er ook details verteld die toen bij de dagelijkse praktijk van de oorlog hoorden en die je door de langs-de-neus-weg manier van vertellen zelf ook bijna gewoon dreigt te gaan vinden.

Er wordt bijvoorbeeld het verhaal verteld van een Poolse oorlogswees waar Alan zich over ontfermd maar die hij in de chaos weer uit het oog verliest. Als hij hem later weer tegenkomt is het joch al getekend door het straatleven en wil hij alleen maar zo snel mogelijk weer op weg.

Tussen neus en lippen door legt hij in één zin ook uit waarom zijn verhalen op een ongewone manier zo indrukwekkend zijn. Hij zegt: "Ik mengde zoveel mogelijk, dat heb ik mijn hele leven altijd en overal gedaan". Dat betekent dat hij zowel bevriend raakte met mensen die diep in het verzet gezeten hadden of met musici, maar ook met een telefoniste die in het nazisme had geloofd en het jammer had gevonden dat het op niets was uitgelopen.

Alan Cope vertelt gewoon hoe zijn oorlog was, wie hij ontmoette, en hoe die mensen de oorlog beleefden, en juist doordat het allemaal zo nuchter en eerlijk verteld wordt en het door Guibert zo ingetogen in sepia is opgetekend kruipt zijn verhaal onder de huid en blijft het lang in je hoofd doorwerken.

Je hebt op een vreemde manier ook het gevoel dat Alan zijn verhaal tegen jou persoonlijk zit te vertellen - gewoon een eerlijke, sympathieke man die herinneringen ophaalt. Een indrukwekkend verhaal, juist doordat de heldendaden en het gebruikelijke soldatengebral hier volledig ontbreken.

Externe recensie, bron: EPPO STRIPBLAD (link)
De oorlog van Alan is een persoonlijk verslag van de indrukken die de hoofdpersoon opdeed gedurende en na de Tweede Wereldoorlog. Als twintigjarige steekt hij de oceaan over vanuit Amerika om in Europa tegen de Duitsers te vechten. Alan blijkt een ietwat naïeve hoofdfiguur te zijn, veelvuldig verrast door het leven wat zich aan hem opdringt. Op mij maakt hij zelfs een beetje slappe indruk en eigenlijk is zijn leven na de oorlog nogal dertien-in-een-dozijnerig. Desalniettemin is het mooi dat zijn memoires zijn geboekstaafd, zodat iedereen kan zien dat de Amerikaanse soldaten van toen niet allemaal helden, maar bovenal hele gewone mensen waren. (JvW)
* * * (3 van 5 sterren)

Externe recensie, bron: MOORSMAGAZINE.com (link)
Alan Cope ging op zijn achttiende als soldaat naar Europa en maakte zo de Tweede Wereldoorlog mee. Hij vertelde zijn levensverhaal toen hij bijna zeventig was aan de Franse tekenaar Emmanuel Guibert die er drie ingetogen graphic novels van maakte.

Het bijzondere aan die boeken, waarvan we deel 1 en deel 2 hier al eerder bespraken, is dat Guibert de verhalen net zo ingetogen tekent als Cope ze aan hem verteld heeft, zonder heldenverhalen, zonder veel bombarie, zodat je zelfs, zoals een andere recensent deed, zou kunnen gaan denken dat Alan een beetje een slapjanus was. Dat is een enorme misvatting.

Wat we in de drie boeken over de oorlog van Alan zien en lezen is de oorlog, gezien door de ogen van een jonge, intelligente man met gevoel voor details. Tussen neus en lippen door worden er ook details verteld die toen bij de dagelijkse praktijk van de oorlog hoorden en die je door de langs-de-neus-weg manier van vertellen zelf ook bijna gewoon dreigt te gaan vinden.

Er wordt bijvoorbeeld het verhaal verteld van een Poolse oorlogswees waar Alan zich over ontfermd maar die hij in de chaos weer uit het oog verliest. Als hij hem later weer tegenkomt is het joch al getekend door het straatleven en wil hij alleen maar zo snel mogelijk weer op weg.

Tussen neus en lippen door legt hij in één zin ook uit waarom zijn verhalen op een ongewone manier zo indrukwekkend zijn. Hij zegt: "Ik mengde zoveel mogelijk, dat heb ik mijn hele leven altijd en overal gedaan". Dat betekent dat hij zowel bevriend raakte met mensen die diep in het verzet gezeten hadden of met musici, maar ook met een telefoniste die in het nazisme had geloofd en het jammer had gevonden dat het op niets was uitgelopen.

Alan Cope vertelt gewoon hoe zijn oorlog was, wie hij ontmoette, en hoe die mensen de oorlog beleefden, en juist doordat het allemaal zo nuchter en eerlijk verteld wordt en het door Guibert zo ingetogen in sepia is opgetekend kruipt zijn verhaal onder de huid en blijft het lang in je hoofd doorwerken.

Je hebt op een vreemde manier ook het gevoel dat Alan zijn verhaal tegen jou persoonlijk zit te vertellen - gewoon een eerlijke, sympathieke man die herinneringen ophaalt. Een indrukwekkend verhaal, juist doordat de heldendaden en het gebruikelijke soldatengebral hier volledig ontbreken.

Externe recensie, bron: CUTTING EDGE.be (link)
Mooi slot van een mooi leven en een mooie reeks

'De oorlog van Alan 3' is, net als de twee voorgangers, een apart beestje. We vermoeden dat er een meesterwerk in schuilgaat, maar zijn er niet helemaal zeker van. De strip is immers zo bescheiden - of anders gezegd: vliegt zo ver boven of onder de radar - dat we er soms geen blijf mee weten.

Zoals dat meestal gaat met een derde deel, verschenen er eerder al twee andere. Samen vormen ze één waargebeurd verhaal: dat van Alan Ingram Cope, een Amerikaan die vocht in de Tweede Wereldoorlog en daar decennia later over sprak met stripmaker Emmanuel Guibert, die het verhaal op zijn beurt in stripvorm goot. De eerste twee afleveringen maakten al duidelijk dat het oorlogsverhaal van Alan Ingram Cope niet is wat je verwacht. Geen bloederige taferelen, geen rechttoe rechtaan aanklacht tegen de miserabele condition humaine. Wel een dagboek van een optimist. Van een jongeman die eerder verwonderd door Europa trekt, mensen ontmoet en ergens blijft dromen.

Dit derde deel gaat op dat elan verder. De oorlog is zo goed als afgelopen, maar Alan is nog in Duitsland. Hij vertelt over wat hij beleeft. Over de plaatselijke, kortstondige vriendschappen, over zijn werk bij de aalmoezenier. Als vanouds leer je Alan kennen als een nieuwsgierige man, een sympathieke kerel, maar ook als een persoon die moeilijk te doorgronden is. Alsof hij tijdens de oorlog nog niet wist wie hij was, en de lezer dus geen kant-en-klare antwoorden of inzichten kan aanbieden. Wat op zich bijzonder realistisch is, maar voor een lezer die gewoon is aan typische, mooi afgelijnde personages, redelijk vreemd overkomt.

In het tweede deel van het boek verandert dit. De oorlog is gedaan, maar Alan Copes verhaal niet. Dit gaat door, nog meer dan vijftig jaar. Een lange periode die in vergelijking met de oorlogsjaren slecht een beperkt aantal pagina's toebedeeld krijgt. Toch krijg je hier een duidelijker beeld van de man, of van wat er van de jonge kerel geworden is: een melancholische, maar nog altijd optimistische man. Iemand die op zoek gaat naar wat er gebeurd is met de mensen die hij in Duitsland ontmoette. Iemand die de puzzel legt van zijn eigen verleden omdat hij zelf het overzicht kwijt is. Een mooi verhaal, dat in al zijn eenvoud een gevoelige snaar raakt, meer dan dat zijn belevenissen in de oorlog dat deden. Hoewel, vreemd genoeg zijn het de verhalen van Alans oude vrienden en kennissen – verhalen over eenzaamheid en verwarring – die de meeste emoties losmaken. Alan is en blijft de observator, de man die verwonderd toekijkt.

De tekeningen zijn net als het verhaal. Subtiel. Realistisch, zonder het echt te zijn – daarvoor zijn de gestileerde achtergronden te abstract. Innemend zonder zich in eigen genialiteit te wentelen. Het is een genot om er in te verdwalen. Ze brengen rust, vreemd genoeg. Want ging het hier niet over de chaos van de oorlog?

'De oorlog van Alan' is een vreemde ervaring. Je zou kunnen zeggen dat het verhaal oppervlakkig is, want nergens graaft het echt diep. Dat het te fragmentarisch is. Dat de grote emotie of sensatie ontbreekt. Maar toch. Wij konden niet anders dan het resultaat bewonderen. We zien doorheen het verhaal en de prachtige tekeningen sporen van een echt leven. Echt, als in waar en waarachtig, als in niet om dramatische redenen opgeleukt. Een strip – en een stripmaker – die dat voor elkaar krijgt, is volgens ons uniek en verdient tonnen respect. 'De oorlog van Alan' mag dan voor het understatement kiezen, wie er in meegaat zal zich dat allerminst betreuren.

Tom Stessens
* * * * (4 van 5 sterren)

Externe recensie, bron: ENOLA.be (link)
wamen we in de eerste twee delen van dit drieluik te weten hoe Alan Ingram Cope het leger en de Tweede Wereldoorlog inrolde, dan biedt dit derde deel inzicht in het verder verloop van het leven van de jonge Amerikaan. Hoewel de eigenlijke oorlog achter de rug is, is de strijd nog niet gestreden.

Het levensverhaal van Alan Ingram Cope is op z'n minst merkwaardig, maar evenzeer uitermate fascinerend te noemen. De jongeman hoort tot de generatie die onder de wapens geroepen wordt om elders in de wereld ten strijde te trekken, in naam van nobele doelen allerhande. In dat grote conflict, dat zelfs bijna zeventig jaar na het eindigen ervan nog steeds nawerkt op de wereld die we vandaag kennen, belandt de jonge en verwonderde Amerikaanse kerel in Europa, een wereld die hem vreemd is, maar die zelfs ondanks zijn verwoestingen een diepe indruk nalaat.

Het laatste deel van het verhaal van Cope vangt aan op het ogenblik dat de wapens zwijgen en Copes eenheid, als gevolg van de conferentie van Jalta, van Tsjechoslowakije naar het Duitse Regensburg verkast. Daar komt hij in contact met zowel andere Amerikanen als met Duitsers, hoewel dat laatste officieel niet toegestaan is door de legerleiding. Cope sluit echter de vriendschappen waarvan hij zelf vindt dat hij ze moet sluiten, iets dat zich inderdaad niet door een reglement zou mogen laten bepalen.

Na zijn ontslag uit het leger volgen we het burgerbestaan van Cope tot een zestiger. Dat leven is, hoewel niet spectaculair, toch de moeite van het lezen waard. De man vertelt openhartig over zijn echte oorlog, de strijd met het leven en hoe het te leven. Dat gaat van een zoektocht naar religieuze houvast over verwondering over de machtige sequoia's in Californië tot een toevallig contact met Henry Miller en het heen en weer geslingerd worden tussen Europa en de Verenigde Staten. Lang voor er sprake is van een bankencrisis of zelfs maar van fictieve personages als Gordon "greed is good" Gecko, heeft Cope het moeilijk met wat hij de Amerikaanse mentaliteit noemt.

De manier waarop Cope door het leven gaat, is er eentje die even naïef als efficiënt is. Als een kans zich aandient, grijpt hij ze, al was het maar om van het saaie wachtlopen in het leger af te komen. De man is ook niet te beroerd zijn eigen fouten toe te geven en geeft daarmee de lezer een belangrijke les mee: ruzies of conflicten zijn misschien onvermijdelijk, maar als je er even over nadenkt, zijn ze geen reden om het contact te laten doodbloeden.

Dit derde en laatste deel van De oorlog van Alan geeft dan ook fraai weer hoe een jonge Amerikaan in het hart van de twintigste eeuw een weg zoekt voor zichzelf in een wereld die in volle ontwikkeling is. Daaruit blijkt dat zelfs wanneer je geen spektakelvol leven leidt, je de tijd die je gegeven is toch op een zeer zinvolle manier kan benutten, ook al zijn er momenten waarop je van het tegenovergestelde overtuigd bent. Dat maakt van dit derde deel misschien wel het meest cruciale van de hele trilogie, die sowieso een sterk staaltje van het kunnen van Emmanuel Guibert weergeeft. Aanrader!

Joris Vanden Broeck
24 december 2012

Externe recensie, bron: STRIPSPECIAALZAAK.be (link)
Het leven zoals het is: de Tweede Wereldoorlog
Alan Ingram Cope trekt verder door Europa, ver achter de frontlinie en volgt de bevrijding van Europa op de nazi's. De meeste actie die hij gezien heeft, is de training die hij gekregen heeft. Cope is een gewone soldaat die opgeroepen is en er het beste van maakt. Hij beschouwt deze oorlog dan ook als een kans om de wereld te zien, en om mensen te leren kennen, als een avontuur.

De Oorlog van Alan is een atypische oorlogsstrip. Geen heroïsme, geen met doodsverachting bevochten campagnes. Vergeet Biggles, Buck Dany en de anderen. Hier zal je ook geen dramatiek en horror zoals bij Jacques Tardi tegenkomen. De vertelling is vreemd genoeg een beetje afstandelijk, deels door het feit dat het in de verleden tijd verteld is (en je dus weet dat Cope de oorlog overleeft) en deels doordat Cope op een nuchtere en zakelijke manier alles uit de doeken doet. De kracht van de strip zit hem in de kleine verhalen, als een soort "Man Bijt Hond der oorlogsjournalistiek" heeft Emmanuel Gibert de meanderende verhalen van Alan Cope gevat in uitgepuurde beelden, waarin hij de witvlaktes evenveel laat spreken als de bruintinten van zijn inkt. We vermoeden dat het bister is, maar het zou niet de eerste keer zijn dat we ons vergissen.

De eerste twee delen hebben we met veel plezier gelezen, en het afsluitende deel van de trilogie, dat eerder het einde van de oorlog en Cope zijn leven daarna behelst, stelt ons ook niet teleur. Dit deel is contemplatiever en deed ons vooral aan een onthaaste On The Road denken. De aanpassing aan een na-oorlogs Amerika viel Cope namelijk nogal zwaar, en hij heeft de enkele jaren die hij er nog doorgebracht heeft veel gereisd. Eens terug in Europa houdt hij zijn leven tegen het licht en ontdekt wat hij in zijn ogen goed en niet goed heeft aangepakt.

De vergelijking met On The Road hoeft niet te verbazen aangezien beide verhalen zich in dezelfde periode afspelen, en ook hier allerlei schrijvers (waaronder Henry Miller), muzikanten en dichters hun opwachting maken. Ook de terloopse manier waarop Cope over relaties met vrouwen spreekt, deed ons sterk aan Jack Kerouac denken.

Cope liet ons in zijn herinneringen kijken door het oog van Guibert en liet ons een oprecht en mooi verhaal na. Soms moet het niet meer dan dat zijn.

En dan, na drie albums mooi uitgegeven werk, laat de uitgeverij een ferme steek vallen door in de laatste woorden die Guibert van Cope in het boek opnam een letter te laten vallen. Als een scheet in de outro van Eleanor Rigby. Een detail, maar een storend detail.

> WIM DE TROYER
november 2012


PRAAT MET ONS OP

FaceBook Twitter youtube

NIEUWSBRIEF




* verplicht veld

logoSilvester Strips is een Nederlandse stripboekenuitgever. Op deze website vind je onze uitgaven en kun je ze bestellen. Daarnaast vind je onze contactgegevens.


Privacy | Algemene verkoopvoorwaarden

De verkoop en verzending van bestellingen wordt verzorgd door SWP Producties.