Mijn winkelwagen

Is leeg, voelt zich eenzaam :(

Veilig betalen met iDeal

Catalogus

Download hier onze volledige catalogus ( pdf 13.86 MB)

Silvester Strips catalogus

Alle De oorlog van Alan strips

   Registreer | Wachtwoord?
cover stripalbum cover-De-Oorlog-van-Alan-2.jpg

Reeks De oorlog van Alan

Auteur(s) Emmanuel Guibert (tekeningen)

Genre Oorlog

ISBN 9789058854254 (hardcover)

Prijs € 19,95 (hardcover)

Prijs: € 19,95 (Hardcover)

De oorlog van Alan2 De oorlog van Alan

'Toen ik achttien jaar oud werd, zei Uncle Sam dat hij wilde dat ik me in een uniform zou hijsen om te gaan vechten met een figuur die Adolf heette. Dat heb ik gedaan.'

Alan brengt nog kranten rond in Pasadena als de oorlog voor Amerika begint met de aanval op Pearl Harbor. hij wordt opgeroepen, volgt in Fort Knox een opleiding om een tank te besturen en stapt op zijn twintigste verjaardag, 19 februari 1945, in Europa aan land. Met zijn eenheid raast hij door Duitsland. Ze komen tot in Tsjechoslowakije.

Pagina's

Reageer via FaceBook

2 De oorlog van Alan recensies

Zoals geschreven door bezoekers van deze website en gevonden op andere plekken op het web:

Externe recensie, bron: CUTTING EDGE (link)
De Tweede Wereldoorlog zoals je die nog nooit zag

‘De oorlog van Alan 2' vertrekt waar ‘De oorlog van Alan 1' eindigde: Alan Ingram Cope stapt op zijn twintigste verjaardag, op 19 februari 1945, als jonge Amerikaanse soldaat aan wal in Frankrijk. In dit tweede deel giet Emmanuel Guibert de oorlogsherinneringen van zijn vriend en oorlogsveteraan Cope verder in stripvorm. Waar het eerste deel zich concentreerde op Alans opleiding, leidt het tweede deel ons naar the real deal: oorlogsgebied.

Of toch niet? Verwacht geen ‘Saving private Ryan'-achtige openingsscène waar de kogels je om de oren vliegen. De troepen waar Alan deel van uitmaakt, komen terecht in een zwaar beschadigd en desolaat Frankrijk. In plaats van in zware actie ondergedompeld te worden, beginnen ze aan een lange tocht waarbij ze zware verveling moeten combineren met constante alertheid ... Waarheen, dat weten zelfs hun oversten niet.

Net zoals in het eerste deel krijg je eerder het leven zoals het is, de Tweede Wereldoorlog, te zien. Geen vechtscènes, bloed, actie of spanning, maar een anekdotische, fragmentarische vertelling over hoe het leven er voor een soldaat aan toe ging, van voedselpakketten tot tankongelukken.

Alan blijft de eeuwige optimist en ziet de vervelende lange tocht door Europa als een reisavontuur waardoor hij op - weliswaar vaak verwoeste - plaatsen terechtkomt waar hij anders nooit was geraakt. Door Frankrijk en Duitsland trekken ze naar Polen op een bizarre tocht waarbij ze telkens moeten gissen waar ze zich ongeveer bevinden. Zijn nieuwsgierigheid en ondernemingszin zorgen ervoor dat Alan vaak contact zoekt met de lokale bevolking, maar hij kroont zichzelf niet tot grote heilige, want tegen de vorderingen van huizen en occasionele plunderingen door de Amerikaanse soldaten probeert hij niks te ondernemen.

Grootste troef van deze reeks blijft de tekenstijl van Emmanuel Guibert. Hij weet op fascinerende wijze eenvoud met realisme te combineren. Zijn belijning is tegelijk vet aangezet en hard, maar straalt toch ook een zekere wolligheid en warmte uit. Hij tekent zijn personages strak en eenvoudig, maar geeft ze een onmiskenbare intense menselijkheid mee.

Of het nu Guiberts grafisch talent is dat Alans verhaal kracht bijzet of Alans belevenissen die Guiberts tekeningen versterken, de combinatie van beide zorgt voor een sterke, diepmenselijke stripreeks waarin het ontbreken van actie net de strip máákt. De reeks kabbelt voort als een ordinair mensenleven. Benieuwd of Alan in deel drie ook de anekdotische kaart trekt. Of krijgen we alsnog wat oorlogsactie voorgeschoteld?

* * * (3 van 5 sterren)

Ellen Loncke
© Cutting Edge - 10 januari 2011

Externe recensie, bron: MOORSMAGAZINE.com (link)
Alan Cope werd in 1925 geboren in Californië, ging op zijn achttiende als soldaat naar Europa en maakte zo de Tweede Wereldoorlog mee. Hij vertelde zijn levensverhaal toen hij bijna zeventig was aan de Franse tekenaar Emmanuel Guibert die er drie graphic novels van maakte.

Het bijzondere aan die boeken, waarvan we deel 1 hier al eerder bespraken, is dat Guibert de verhalen net zo ingetogen tekent als Cope ze aan hem verteld heeft, zonder veel opsmuk, zonder heldenverhalen, zonder veel bombarie. De oorlog, gezien door de ogen van een nog zeer jonge, intelligente man met gevoel voor details. Tussen neus en lippen door worden er ook details verteld die blijkbaar toen bij de oorlog hoorden en die je door de langs-de-neus-weg manier van vertellen zelf ook bijna gewoon dreigt te gaan vinden.

Zo wordt er op een bepaald moment bijna achteloos verteld hoe Duitse soldaten zich opgelucht overgeven aan de Amerikanen, blij dat ze niet in handen van de Russen zijn gevallen. Als even later de Russen aan komen zetten worden de krijgsgevangenen gewoon vlotjes overgeleverd, door de Russen op een rij gezet en gefusilleerd... Maar ook dit verhaal wordt heel sec verteld, zonder drama en zonder sensatie. Alan Cope vertelt gewoon hoe zijn oorlog was, en juist doordat het zo kaal en eerlijk verteld wordt en het door Guibert zo ingetogen in sepia is opgetekend kruipt zijn verhaal onder de huid en blijft het lang in je hoofd doorwerken.

Het is het eenvoudige maar daardoor des te indrukwekkender verhaal van een gewone jonge jongen (hij is hier net twintig) die met verwondering rondloopt in een vreemd Europa onder ongewone omstandigheden, en die overigens overal vrienden maakt waar wij ook kennis mee mogen maken. Door de manier waarop het verhaal gepresenteerd wordt krijg je bovendien het gevoel dat Alan het verhaal tegen jou persoonlijk aan het vertellen is. Een bijzondere, soms zelfs ontroerende ervaring.

Externe recensie, bron: GODDEAU.com (link)
Dat de laatste wereldoorlog heel wat Amerikaanse jongens in het leven geworpen heeft, vaak zonder dat ze er zelf om vroegen, is niks nieuws. Dat er meer - of minder, het hangt er maar van af hoe je het bekijkt - gebeurde dan schieten op nazi's, mag blijken uit het tweede deel van De oorlog van Alan.

De laatste jaren lijkt het wel of er een opbod gaande is van het brengen van het verhaal van de gewone man. Weg met de grote geschiedenis! Het is de man in de straat, waarmee we ons kunnen identificeren, of verondersteld worden dat te kunnen, die geschiedenis moet schrijven. Dat identificeren is een ding, maar laten we wel wezen: tenzij er een revolutie gaande is, zijn het zelden u en ik die voor de verhalen zorgen die iedereen jaren bijblijven. Heel sympathiek als er ergens een bejaarde een kunstje moet uithalen om zijn wagen in zijn garage te passen, maar over enkele decennia zal het toch vooral de gedeelde verkiezingsoverwinning van een nationalist en een socialist zijn die als opmerkelijk feit van 2010 geboekstaafd staat.

Interessanter wordt het echter wanneer de kleine verhalen van een grote geschiedenis boven komen. Dat de Tweede Wereldoorlog in gang getrapt werd door Adolf Hitler en dat de geallieerden hem zes jaar later wonnen, mag, hopelijk, als bekend beschouwd worden. Maar wat met al die miljoenen die betrokken waren in dat conflict? Die moeten toch meer gedaan hebben dan gevochten en/of honger geleden?

Er zijn natuurlijk de typische, vaak vertelde verhalen. De glorie na de landing in Normandië, de hel van de tropen, de romantiek bij de bevrijding van Europese steden. Toch blijken, hoe inhoudelijk sterk ook, de vertelde verhalen over deze onderdelen van de geschiedenis vaak allemaal in elkaars verlengde te liggen.

De oorlog van Alan vormt echter een fraaie uitzondering op de regel. Het drieluik ontstond door de ontmoeting tussen stripmaker Emmanuel Guibert en Alan in kwestie, een jonge Amerikaan die in 1943 opgeroepen wordt. In het eerste deel van De oorlog van Alan wordt heel gedetailleerd ingegaan op hoe Alan zijn training doormaakt.

Het nieuwe deel volgt Alan de eerste maanden na zijn aankomst in Europa in het voorjaar van 1943. Wie heroïsche verhalen verwacht, komt bedrogen uit. Alan raakt weliswaar gewond, zij het als gevolg van een ongelukkige val. De eerste maanden immers, blijft zijn eenheid waar ze is, stomweg omdat de voertuigen niet beland zijn waar ze verwacht worden.

Een dergelijk voorval is bijna typerend voor dit tweede deel. Alan maakt deel uit van een van de grootste gebeurtenissen uit de wereldgeschiedenis, maar zelfs wanneer er effectief geschiedenis geschreven wordt - zelfs al is het dan een verborgen geschiedenis - dan nog blijft dit het verhaal van een Amerikaanse jongen die, bijna toevallig, in Europa beland is en zich, ondanks de puinhopen, verwondert over wat dat continent te bieden heeft.

Natuurlijk bevat De oorlog van Alan evengoed bekende, al dan niet romantische elementen. Maar door de bijna naïeve blik waarmee naar al wat gebeurt, en niet gebeurt, gekeken wordt, biedt het album een bijna ontwapenende kijk op een bijna stuk gebruikt onderwerp. Maar zelfs wanneer dat gebeurt vanuit het standpunt van een gewone jongen in een grote geschiedenis, staat het belang van het grote geheel niet ter discussie. Hoe hard Alan ook voor herkenbaarheid zorgt, altijd blijft duidelijk dat hij, ondanks dat dit verhaal om hem draait, niet het centrum van de gebeurtenissen is. Dat Guibert, én Alan, daar mee weten om te gaan, maakt dat ook dit tweede deel zeer lezenswaardig is en doet uitkijken naar hoe de geschiedenis ten einde zal komen voor deze all American boy.

Joris Vanden Broeck
28 February 2011


PRAAT MET ONS OP

FaceBook Twitter youtube

NIEUWSBRIEF




* verplicht veld

logoSilvester Strips is een Nederlandse stripboekenuitgever. Op deze website vind je onze uitgaven en kun je ze bestellen. Daarnaast vind je onze contactgegevens.


Privacy | Algemene verkoopvoorwaarden

De verkoop en verzending van bestellingen wordt verzorgd door SWP Producties.