04: Adalbert redt zich wel

Externe recensie, bron: GODDEAU.com (link)
Sylvester blijft er toch in slagen om de Trondheimcollectie in het Nederlands te vertalen. En dat zou hen al eeuwige dankbaarheid moeten opleveren. Zelfs al blijft het bij een vrij trage vertaling van Koning Snotneus.

Intussen zitten we aan deel 4 van het brutale kindkoninkje Adalbert. In Frankrijk rolde in 2005 het negende en voorlopig laatste deel van de persen. Dat het bij ons zo traag loopt, zou wel eens aan de verkoopscijfers kunnen liggen. Die zijn niet spectaculair hoog. De voor Sylvester typische, mooie hardcoveruitgave zal daar zeker voor iets tussen zitten. Want dat drijft de prijs voor deze toch vrij dunne strip onnodig de hoogte in. Rond de 10 euro voor 32 pagina's. Je moet al een echte fan zijn. En zelfs de modale Trondheimfan is niet altijd weg van deze koning Snotneus.

Toegegeven: het leest lekker weg. Deze keer zijn het drie korte verhalen, die je op een kwartiertje uit hebt en die je toch gedurende dat kwartier met een glimlach opzadelen. Toch vraag je je steeds af wat het doelpubliek is. Zijn het kinderen? Volwassenen die kind blijven in hun hart? Kinderen die vroeg volwassen zijn? Of alle drie deze categorieën? Misschien niet te lang over piekeren en gewoon lezen!

Even kort de drie verhalen situeren. In Een levendige dood wordt Adalbert onterecht dood verklaard tijdens het model zitten voor zijn standbeeld in de chaos die ontstaat omdat hij niet kan stilzitten. Hij speelt het spel vanachter de schermen mee tot zijn neef als opvolger op de troon gezet wordt. Die blijkt nog erger te zijn dan Adalbert. In het tweede verhaal, De trouwste vriend van de mens, wil Adalbert een uniek huisdier. Uiteindelijk kiest hij voor een vleesetende plant. Wat volgt is een kruising tussen The little shop of horrors en Sjakie en de bonenstaak. Het laatste verhaal, De magie van Kerstmis is allesbehalve een zeemzoet kerstverhaal. Het wordt een poging om via misleiding Adalbert z'n eerste staatsbezoek aan de (onbestaande) kerstman te laten uitvoeren. Een verhaal dat hem uiteindelijk een pak billenkoek oplevert.

In de scenario's toont Trondheim zich ook nu weer een meester in het gecontroleerd freewheelen. Het lijkt soms alle kanten uit te gaan, net als de fantasie van een achtjarige. Maar uiteindelijk komt hij toch netjes terecht op een einde waarin ook nog eens een moraal in verstopt zit, al is die moraal vaak ook net schalks genoeg. Het is duidelijk dat Trondheim nog steeds plezier beleefde aan het uitwerken van deze korte verhalen.

Tekentechnisch beginnen de Trondheimstrips duidelijk verder af te staan van de man z'n eigen stijl. Behalve zijn semi-autobiografische werk, treedt hij meer en meer op als scenarist. Daarbij blijkt Fabrice Parme meer en meer als vaste tekenaar op te draven. Getuige daarvan is hun nieuwe gezamenlijke reeks Venezia, die ook smeekt om in het Nederlands vertaald te worden. In het geval van Koning Snotneus zou ik Sylvester echter aanraden om de volgende vijf delen te bundelen. Dat kost dan maar één hard cover en biedt zo toch iets meer waar voor je geld.

Eric d'Hooghe
23 Januari 2012

Externe recensie, bron: STRIPSPECIAALZAAK.be (link)
Het ontdeugende en onuitstaanbare koningsjoch Laurent... euh, Adalbert is er weer! In Een Levendige Dood wil hij een standbeeld van zich laten maken, maar hij haat het om lang stil te zitten. Hij sommeert een geleerde om iets te bedenken zodat hij in 3D gereconstrueerd kan worden. Omdat hij het haat om drie minuten lang zich te laten scannen, zet hij een standbeeld van zichzelf in de plaats. Maar het loopt fout en de koninklijke entourage meent dat Adalbert is omgekomen. Daar maakt het koninkje misbruik van door via geheime gangen en luchtroosters te peilen naar hun verdriet. Erger is dat neef Romarick, die in verwaandheid niet moet donderdoen, in de plaats van Adalbert komt. In De Trouwste Vriend van de Mens wil Adalbert per se een huisdier, maar dan eentje dat niemand anders heeft. Zijn oog valt op een vleesetende plant,. Adalbert vindt dat de plant niet rap genoeg groeit. Experimentele kunstmest doet de plant groeien en groeien. En dat loopt goed fout! In De Magie van Kerstmis wil Adalbert enkel toetjes op het kerstmenu. Zijn eerste minister probeert uit te leggen dat de Kerstman ook meer eet dan enkel toetjes, maar daar heeft Adalbert geen oren naar. Hij maakt van een bezoek aan de Kerstman ineens een staatsbezoek. De eerste minister doet er alles aan om Adalbert te verschalken. De kok, die Adalbert tevoren voor een gifmenger uitmaakte omdat hij niet enkel toetjes wil maken, doet dienst als Kerstman. En het loopt dus fout.

Er zijn niet veel reeksen met een onysmpathiek en arrogant hoofdpersonage dat we kunnen verdragen. Adalbert krijgt steevast lik op stuk want stoute jongetjes verdienen het om gestraft te worden. In Lewis Tronbdheims verhalen is de straf eerder minzaam. Het is geen vernedering of een muur van haat die tegen hem wordt opgetrokken. Mocht Adalbert één prent langer nadenken over zijn daden of lering trekken uit de reacties op zijn wandaden, dan zou hij uiteindelijk een wijze koning kunnen worden... Dan zouden we ook nieuwe delen van Koning Snotneus moeten missen. Voor ons mogen die nieuwe delen er rapper komen dan de regelmaat die Silvester nu aanhoudt. In het Frans zitten ze al aan deel 9, hoewel het laatste album in 2005 verscheen. We hadden graag ook minstens een verhaaltje meer gelezen per album want slechts drie kortverhalen is aan de karige kant. Wij kunnen ons best langer concentreren dan Adalbert.

DAVID STEENHUYSE
oktober 2011