Mijn winkelwagen

Is leeg, voelt zich eenzaam :(

Veilig betalen met iDeal

Catalogus

Download hier onze volledige catalogus ( pdf 12.38 MB)

Silvester Strips catalogus

   Registreer | Wachtwoord?
cover stripalbum cover-Donjon-Monsters-7.jpg

Reeks Donjon

Auteur(s) Blutch (tekeningen), Joann Sfar (tekst), Lewis Trondheim (tekst)

Genre Fantasy

Pagina's 48

ISBN 9789463061933 (hardcover)

Prijs € 16,95 (hardcover)

Prijs: € 16,95 (Hardcover)

DonjonMonsters 07 - Mijn zoon de moordenaar

In Donjon Monsters komen bijfiguren uit de wereld van Donjon aan bod. Zo hebben we Jan-Jan de Boeman leren kennen, kennis genomen van het liefdesverdriet van Biscarra de Reus en van de wapenfeiten van Marvin de Rode. Elk album in deze reeks is van de hand van een andere tekenaar.

Marvin (de toekomstige verdediger van de Donjon) is nog een kind wanneer hij met z’n moeder in de stad aankomt. Ze zijn weinig bekend met de lokale gebruiken en nogal snel aangebrand. Hun neiging om iedereen te verslinden die het woord tot hen richt, loopt dan ook al snel in de gaten. Voornamelijk politieagenten zijn het slachtoffer. Daarom belanden ze in de gevangenis en worden ze ter dood veroordeeld. De autoriteiten willen de moeder van Marvin ‘buigzaam’ maken door al haar botten te breken, maar Hyacint (de toekomstige wachter van de Donjon) stelt ze voor om voor hen te gaan werken, in ruil voor gratie. En zo komen ze in een voor hen onbekende wereld, midden in een smerige intrige…

Pagina's

Reageer via FaceBook

Monsters 07 - Mijn zoon de moordenaar recensies

Zoals geschreven door bezoekers van deze website en gevonden op andere plekken op het web:

Externe recensie, bron: PETER MOERENHOUT (link)
De zijreeks ‘Donjon Monsters’ presenteert de lezer een afgerond verhaal over een zijpersonage uit de drie hoofdreeksen. De ideale manier om het toch al vrij omvangrijke Donjon universum te leren kennen voor mensen die de stap nog niet gezet hebben. Zij die dat wel al gedaan hebben kopen elk nieuw Donjon album immers blind.

Donjon is fantasy Jim, but not as we know it. De twee schrijvers, Joann Sfar en Lewis Trondheim, beiden zeer bekend met ander, vaak serieuzer werk, zien de Donjon albums als hun persoonlijke speeltuin. Daarin zetten ze alle geplogenheden en gekende ingrediënten van het fantasy genre op losse schroeven en injecteren het met een gezonde dosis zwarte humor.

In dit album staan een moeder en haar zoon centraal. Niets vreemd aan, ware het niet dat ze beiden draken zijn. Lezers die de andere albums al achter de kiezen hebben herkennen in het zoontje Marvin, één van de belangrijkste personages in de hoofdreeksen.

Het duo arriveert in de grote stad waar ene Hyacint overdag een gerespecteerd lid van de burgerij is en ’s nachts ronddoolt als de gemaskerde wreker ‘hemd van de nacht’, tevens leider van het lokale moordenaarsgilde. Hyacint zit met een probleem: er wordt een complot tegen hem gesmeed en hij krijgt om de haverklap een moordpoging voor de kiezen. Na een hilarisch vertoon van hun macht huurt Hyacint moeder en zoon Marvin in als bodyguards.

De verdere verloop van het verhaal is vrij rechtlijnig, dus daar maak ik niet teveel woorden meer aan vuil. Het plezier zit hem in de personages. Zo is Marvin bijvoorbeeld een iets té ijverige bodyguard en bijt hij fluks de kop van een onschuldige bloemenverkoper eraf. De relatie met zijn moeder zorgt ook voor een komische noot. Ze is bijvoorbeeld allerminst bezorgt dat haar zoon vrij bloeddorstig is maar o wee als hij naar een vrouw durft te kijken. De Amerikaanse visie op seks en geweld als het ware.

De naïviteit van het kleine draakje zorgt voor de grappigste situaties. Hij maakt er de gewoonte van om met luide stem en priemende vinger de rest van de personages op dingen te wijzen die nogal beschamend zijn en die de rest dus liever voor de buitenwereld verborgen had gehouden.

Hier en daar schakelen de makers plotsklaps van humor naar een andere versnelling en serveren ze een emotioneel hardere scène. Doorgaans snijdt die dan, net door het contrast met de absurde exploten in de rest van het album, nog harder in de ziel.

Net als in de andere reeksen zijn de tekeningen van de hand van iemand die je eerder verwacht aan te treffen in een graphic novel. Blutch, een gerenommeerd tekenaar uit de stal van het Franse humormagazine ‘Fluïde Glacial’, neemt hier de honneurs waar. Zijn atmosferische pentekeningen zijn een lust voor het oog. Met een zeer beweeglijke, krasserige en zenuwachtige hand arceert hij fantastische tekeningen bij elkaar die vaak de gravures van kunstenaars als Albrecht Dürer evoceren. Daardoor passen ze wonderwel bij deze diep in de middeleeuwen verankerde fantasy setting.

Als je van humor, fantasy of beiden houdt en nog nooit een Donjon strip gelezen hebt dan kan je hier op de boot springen en staan er je nog heel wat albums vol leesplezier te wachten.

Externe recensie, bron: STRIPBESPREKINGEN (link)
Het zal je maar overkomen: op je dertiende begint iedereen, je ouders incluis, je de naam te geven van een laffe, maar ook fysiek niet al te aantrekkelijk stripfiguurtje. Dat overkwam Christian Hincker toen iedereen hem Blutch begon te noemen, naar de korporaal uit De blauwbloezen die al eens een voorval durft te simuleren om het strijdtoneel te ontwijken.

In 2010 was hij onverwacht voorzitter van het Festival d’Angoulême, het signaal om ook in België zijn boeken met mondjesmaat te beginnen vertalen. Een echte specifieke stijl heeft hij niet, maar een terugkerend effect dat wel typerend is, zijn de arceringen met zwarte lijnen. Het ziet er wel uit alsof het haastig getekend is, iets wat kan kloppen want hij is een graag geziene gast op Concerts de dessins en is daarbij één van de weinige die iets kan produceren dat ergens op lijkt.

In dat opzicht past Blutch (Rapido moderna, Blotch) perfect in het Donjon-universum: het mag allemaal iets losser in deze reeks, die notoire sneltekenaars als Sfar en Trondheim meer dan een decennium terug uit de grond stampten. Voor de subreeks Monsters wisselen ze minder bekende tekenaars af met grote namen Andreas, Yoann, Bézian, Keramidas en in dit geval dus Blutch. De karakteristieke inkleuring is zo goed als altijd van ene Walter.

Het verhaal dan: de kleine Marvin en zijn mama trekken naar de stad Antipolis, waar ze al snel in de problemen raken na een gevecht met de plaatselijke wacht en daardoor in de kerkers belanden. Graaf Hyacint van Banjeren, een eend en grote pief in de stad, heeft dit gezien en besluit hen te recruteren zodat ze kunnen uitzoeken wie hem wil vermoorden. Als het nacht wordt, besluit Marvin Graaf Hyacint te volgen op een nachtelijke tocht, die hem van het ene vreemde personage naar de andere vreemde genootschap brengt. Zo komt hij op het spoor van een samenzwering onder leiding van professor Hamlap, de Meester van de Magiërs.

Donjon Monsters werd, net als de andere subreeksen, al bijna een decennium geleden gestopt. De reeks wordt nu met mondjesmaat verder vertaald door uitgeverij Silvester. In de bespreking van Donjon Avondschemer 106 werd dit nobele initiatief al geprezen, met de bemerking dat het wat gedateerd aanvoelt, en ook nu heerst dit gevoel. Dit maakt deze strip voor de liefhebbers van de reeks een niet te missen album, maar voor de gewone stripliefhebber waarschijnlijk overbodig.

Externe recensie, bron: STRIPINFO (link)
Silvester houdt woord, want dit jaar zijn er al twee donjon-albums verschenen. Zo haalt de uitgever zijn achterstand vlug in. Dit verhaal is er eentje uit de donjon monsters reeks. Dit is de sub-reeks waarin bijfiguren uit de andere reeksen ook eens de hoofdrol mogen wegkapen.

In dit verhaal komen er enkele oude bekenden in beeld. Zo zien we een jonge Marvin (de toekomstige bewaker van de donjon) aan de hand van zijn moeder in de stad arriveren. Daarnaast is ook Hyacint van Banjeren, beter bekend onder zijn nachtelijk pseudoniem “hemd van de nacht” en later baas van de donjon) terug van de partij.

Marvin en zijn moeder komen in de stad aan en willen zich wijden aan goede doelen alvorens te gaan shoppen. Ze worden aangetrokken door een samentroepende menigte. Er is een aanslag gepleegd op Hyacint. Hij werd aangevallen door een van zijn lijfwachten. Marvin en zijn moeder trekken echter meteen de aandacht want omdat je een goed lijk toch niet verloren kunnen laten gaan beginnen ze de wachter maar te verorberen. Hyacint ziet in hen de ideale lijfwachten want hij kan zijn eigen mensen niet meer vertrouwen. Marvin neemt de taak nogal letterlijk op, want een hand die te dicht bij Hyacint komt verdwijnt onherroepelijk in zijn maag! Ook ’s nachts kan hij zijn nieuwe rol niet lossen en volgt “hemd van de nacht” over de daken van de stad! Zo ontdekt Marvin een grootschalig complot van de magiërs.

Net zoals altijd maken Sfar en Trondheim van dit verhaal weer een mix van avontuur en humor, zo blijken ook moeders van monsters overbeschermend te zijn!. Dit keer houdt Blutch de potloden vast. Net zoals vele andere donjon-tekenaars houdt hij ook van een krasserige stijl waardoor de eenheid van de reeks toch behouden blijft.

- beus

Externe recensie, bron: STRIPSPECIAALZAAK (link)
Moeders van monsters
Laten we voor het gemak nu eens de striplezers indelen in twee groepen. Enerzijds zij die het Donjon-universum nog niet kennen — nu volgt een ijzingwekkende stilte — en die we de goede raad geven om op straffe van verminking, door naar keuze Marvin of Zongo, onmiddellijk minstens drie delen aan te schaffen. En zij die het Donjon-universum al kennen — aardbeving veroorzakend gejoel breekt nu los — en die we niet moeten vervelen met uitleg over de verschillende reeksen, noch over het feit dat Joann Sfar en Lewis Trondheim met verschillende tekenaars werken, waarbij Blutch deze keer de tekenpen ter hand neemt.

Blutch (pseudoniem van Christian Hincker) is in graphic novelmiddens gekend van het Vrije Vlucht-album Rapido Moderna en de komische album Blotch en Kleine Christiaan. Als fan van De Blauwbloezen (hij vernoemde zich naar de korporaal uit de reeks) nam hij ook deel aan het hommagealbum dat vorig jaar verscheen en waarvoor hij een cover tekende. De gehanteerde tekenstijl — donker, onrustig, schetsmatig — komt wel de sfeer en de vaart van het verhaal ten goede. We kunnen de gelijkenis met Christophe Blain, een andere Donjon-tekenaar niet ontkennen.

In dit album maken we kennis met de jonge Marvin en zijn moeder. Nauwelijks aangekomen in de stad Antipolis decimeren ze de wacht, hierbij gebruik makend van hun T-rex-gebit. De kerker en terechtstelling is hun lot, maar graaf Hyacint van Banjeren huurt ze in als zijn persoonlijke bewakers. En Marvin — met vleugels! — neemt zijn rol ernstig op en bewaakt dan ook het Hemd van de Nacht bij zijn uitstappen. Slechterik van dienst is professor Hamlap, de meester-magiër, voyeur en vader van 78 kinderen bij diverse gerespecteerde echtgenotes van alle stadsmachthebbers (wat magie allemaal niet vermag). Op de nacht van de Magische Revolutie zullen al deze bastaardkinderen hun ouders doden en zo de heerschappij aan de magiërs geven. Marvin ontdekt echter het snode plan. We krijgen een bloedbad in de beste Donjon-traditie. De ultieme rol is echter weggelegd voor Erik van Hoofdkaas, zoon (?) van Jomanda.

Ergens vinden we het een beetje sneu dat we niet opnieuw een topmonster leren kennen in een vintage Monty Python-setting, maar het verhaal van de ontmoeting van Marvin met Jomanda en Hyacint maakt veel goed. Ook leuk is het om vast te stellen dat zelfs bij monsters alle moeders en alle pubers hetzelfde zijn. Tot ergernis van Marvin. Laat de volgende maar weer komen.

JOHAN DECLOEDT
--- februari 2017

Externe recensie, bron: SIGGE STRIPT (link)
Tot mijn grote vreugde speelt Hyacint, Hemd van de Nacht, ook in dit album een rol. Tekenaar Blutch heeft een stijl die wellicht nog iets losser is dan die van Blain, maar ze zijn goed vergelijkbaar.

In Mijn zoon de moordenaar zien we de draak Marvin, die in Zenith één van de hoofdrolspelers is, als een klein draakje aan de zijde van Hyacint. Marvin en zijn moeder zijn zijn bodyguards. Marvins moeder is tevreden met een plek om te slapen en een gevulde maag, maar Marvin neemt zijn taak serieus. Hij volgt Hyacint tijdens zijn nachtelijke tochten, op zoek naar de organisatie of persoon die het op zijn leven gemunt heeft. Het is Marvin die ontdekt wie, wat en waarom, alhoewel hij niet helemaal snapt wat dat allemaal betekent. Hij is immers nog maar een kind.

Met plezier gelezen.

Externe recensie, bron: MOORS MAGAZINE (link)
Joann Sfar en Lewis Trondheim hebben met Donjon een stripwereld geschapen die volstrekt uniek is – een fantasywereld rond een slottoren, de Donjon uit de titel van de serie, waarin de meest krankzinnige verhalen verteld worden met een merkwaardige serie beesten in de hoofdrollen. Qua uiterlijk lijkt het in eerste instantie bijna een strip voor jongeren, maar feitelijk is het vooral een fantasystrip voor volwassenen, met veel meer diepgang dan je zou verwachten.

Sfar en Trondheim vertellen de geschiedenis van de Donjon in verschillende tijdperken, in verschillende reeksen en op verschillende manieren. Dat lijkt in eerste instantie verwarrend, ook door de nummering – de serie Donjon Ochtendgloren bijvoorbeeld, over het ontstaan van de Donjon, heeft een min-nummering, met de delen -99, -98, -97 en zo verder, terwijl Donjon Avondschemer, waarin de ondergang van de Donjon wordt verteld, begint bij nummer 101, waarna 102 volgt en zo verder. De reeks Donjon Zenit gaat over de hoogtijdagen van de Donjon (deel 1 tot en met 6 tot nu toe), terwijl in Donjon Parade verhalen verteld worden die plaatsvinden tussen deel 1 en 2 van Donjon Zenit, met de humoristische avonturen van de eend Herbert en de draak Marvin.

Tenslotte is er nog de reeks Donjon Monsters, waarin steeds één van de bijfiguren een hoofdrol krijgt. Deze verhalen kun je zonder enige voorkennis lezen, en ze kunnen in elke periode plaatsvinden. Bovendien worden ze steeds door een andere tekenaar getekend. Dat is heel bijzonder, want op de een of andere manier weten ze allemaal de Donjonsfeer perfect te pakken.

In Mijn zoon de moordenaar maken we voor het eerst kennis met de draak Marvin, die hier als klein draakje met zijn moeder voor het eerst in de stad komt en daar meteen opvalt doordat hij zich nogal agressief opstelt tegenover iedereen die iets over zijn moeder durft te zeggen. Dat zorgt ervoor dat moeder en zoon al snel in de kerkers belanden, maar even later als lijfwacht van graag Hyacint worden aangesteld. Marvin (de latere verdediger van de Donjon) is voortvarend in het beschermen van de graaf en dat levert een bijzonder avontuur op, waarin een een groep magiërs op een tamelijk onconventionele manier de macht probeert te grijpen.

Een subliem scenario, wederom van Joann Sfar en Lewis Trondheim, en sublieme tekeningen van Blutch maken dit opnieuw tot een topstrip. Donjon telt inmiddels al zesendertig vertaalde titels en is een van de beste stripseries ooit.


PRAAT MET ONS OP

FaceBook Twitter youtube

NIEUWSBRIEF




* verplicht veld

logoSilvester Strips is een Nederlandse stripboekenuitgever. Op deze website vind je onze uitgaven en kun je ze bestellen. Daarnaast vind je onze contactgegevens.


Privacy | Algemene verkoopvoorwaarden

De verkoop en verzending van bestellingen wordt verzorgd door SWP Producties.