05: Goudkoorts

Externe recensie, bron: GODDEAU.com (link)
De Casus-reeks bestaat uit losstaande verhalen met een enkele rode draad: diefstal. Goudkoorts is het vijfde deel van wat er uiteindelijk zes worden. Deze keer wordt het Wilde Westen van einde 19de eeuw het decorum.

Alle clichés van de western en vooral de spaghettivariant worden in dit deel benut. We bevinden ons in Yukon in het jaar 1899. Hermes Coltrane, getalenteerd goochelaar, zwendelaar en vroegere treinovervaller, wordt herenigd met de jonge Mac, een oude medeplichtige van hem die nog maar net is ontsnapt uit de gevangenis. Mac heeft een serieuze prijs op zijn hoofd staan en wil zijn vriend Coltrane betrekken in de diefstal van 'the stone', een enorme goudklomp die in het bezit is van ene kolonel Zondrick, de eigenaar van een enorm goudveld in Alaska.

Maar blijkbaar hebben de twee kameraden elk hun redenen om de barre tocht door sneeuw en ijs te wagen naar Zondrick. Ze hebben beiden nog een rekening met Zondrick te vereffenen. Een rekening die hun leven zwaar getekend heeft. Als ze in het goudzoekersstadje aankomen, blijkt dat Zondrick niets van zijn pluimen verloren heeft. Hij regeert met een sadistische ijzeren hand en heeft zo zijn eigen regels en wetten die meestal leiden tot de doodstraf door guillotine.

Wat volgt is een waar avonturenepos dat bijna smeekt om door Clint Eastwood of Tarantino verfilmd te worden. Je hoort tijdens het lezen een ijle mondharmonica blazen en de Morriconeviolen aanzwellen. Het scenario zit vernuftig in elkaar, mede door het feit dat je te maken krijgt met een aantal parallelthema's. Twee outlaws die achtervolgd worden. Diezelfde outlaws die het gemunt hebben op een goudtransport en daarvoor enkele vreemde vrienden bij elkaar zoeken. En daarbovenop de zucht naar wraak om het verleden uit te wissen.

Al van de eerste Casus was het duidelijk dat dit een sterke reeks kon worden en elk deel wordt er enkel beter op. Elk deel is door een ander team gemaakt dat carte blanche kreeg, mits een aantal voorwaarden: het moest over diefstal gaan en elk deel moest zich afspelen in een interessant tijdsvak. Deze nouveau western is duidelijk het meest spannende deel en leest als een trein. Casus 6, De erfenis van der Kaiser, dat zich afspeelt in het Duitsland van 1936 vormt het sluitstuk en Sylvester heeft ook van deze reeks een zesdelige box gemaakt voor de kerstdagen. Mensen met een bescheiden budget raad ik aan om geleidelijk aan alle delen aan te schaffen. Voor degenen met een beter gespijsde portefeuille: investeer in de box. Het brengt je meer op dan een spaarrekening.

Eric d'Hooghe
16 Januari 2012

Externe recensie, bron: STRIPSPECIAALZAAK.be (link)
Een matig, een verrassend komisch, een steengoed en een zwak album, dat is de voorlopige balans van de conceptreeks Casus. Dit vijfde album laat de balans nadrukkelijker overhellen naar de positieve zijde van de waardeschaal. De misdaad bestaat deze keer uit het kapen van een trein om een gigantische goudklomp uit een aartsmoeilijk te openen kluis te bemachtigen. Alsof dat nog geen hindernissen genoeg zijn, is er nog de wreedaardige kolonel Zondrick die een oogje in het zeil houdt bij het transport van de klomp van Canada naar de VS. De kolonel is een oude bekende van Hermes en Mac die de krachten bundelen om hem te bedriegen. Maar net zoals in de vorige albums kent ook dit verhaal een twist.

Mocht je het nog niet weten: Casus 5: Goudkoorts is een western, en een verdomd goeie ook! De personages hebben geen gezichten, ze hebben tronies. Alleen de mooie zangeres Blondie Beauregard, een belangrijke spil in het verhaal, is nog een baken van schoonheid. Je kan haar in d'r volle en frontale glorie zien op pagina 49. De rest van de personages laat zich gelden in bedrog, manipulatie en wreedheid. Voor de twee boeven breng je nog sympathie op. Dat doe je ook bij bankovervallers in films die rapalje als hoofdrolspelers nemen. Scenarist Luca Blengino klaarde de opdracht uitstekend en heeft zijn bijdrage aan een andere conceptreeks al achter de rug: het eerste deel van het tweede seizoen van Zeven, dat een zombiestrip is.

De Italiaanse tekenaar Antonio Sarchione werd ontdekt door David Chauvel, conceptdiretceur bij Delcourt waar Casus oorspronkelijk verscheen. In dergelijke reeksen moeten de bekende namen het publiek lokken en zorgen onbekende tekenaars voor een grotere regelmaat. Daarbij kom je vaak bedrogen uit. Niet in dit geval echter want Sarchione tekent als iemand met jaren ervaring op de teller. Niets op aan te merken, behalve in positieve zin. Hij overstijgt het ultraklassieke realisme zonder excessief te zijn. Toegankelijk heet dat dan.

> DAVID STEENHUYSE
september 2011